Wat zij doen …

9. Maartje

Vandaag aandacht voor een onderwerp dat binnen Europa dagelijks in het nieuws is: vluchtelingen en de omgang met deze stroom mensen die Europa binnenkomt. Hier in Canada merken we weinig van de problematiek die in Europa gaande is, maar Maartje stond er letterlijk middenin. Een echt ervaringsverhaal dus!

Maartje heeft pit, en dat heb ik altijd kunnen waarderen. 🙂 Ze is een vrouw die van een biertje (top!) en heel wat gezelligheid houdt; getrouwd met de beste vriend van manlief (daarom leerde ik haar ook kennen) en het zal me niets verbazen als ze binnenkort naar een land in Afrika (of eventueel een ander avontuurlijk land dat ver weg klinkt 😉 ) vertrekken. Ik heb haar leren kennen als iemand met een heel groot hart en een positieve instelling, en onderstaand verhaal laat daar een klein beetje van zien.

“Mijn werk bij Stichting Bootvluchteling
Oef. Dat was een hele bevalling om een stukje te schrijven (Credits voor Renske om elke week iets moois te posten!). Ik merkte dat ik het erg lastig vond, omdat het gaat over een groep mensen waar heel veel meningen over bestaan… Vluchtelingen.

In april 2015 druppelden langzaam een aantal mediaberichten binnen over vluchtelingen die met bootjes vanuit Turkije naar Griekenland kwamen. Ik schrok vooral van een foto met een kindje dat dreef in de zee. Hoe kon dit in Europa gebeuren?

Op dat moment begon Stichting Bootvluchteling met het verzamelen van geld en eerste noodmiddelen voor (in die tijd) Malta, Lesbos en Kos. Ik volgde hen op de voet en heb een bericht gestuurd of ik kon helpen. Zo ben ik coördinator van Athene geworden, waar we op dat moment gingen starten met noodhulp. Hiervoor mocht ik met een andere vrijwilliger twee weken naar Griekenland om de eerste dingen te organiseren.

post-maartje-inpost

Athene is een doorstroomplaats. De vluchtelingen komen met grote schepen vanaf de eilanden naar Athene. De rijkere mensen reizen meteen door met de trein richting Macedonië. Een groot deel moet echter een paar dagen in Athene blijven om (via geld transfers van familie) genoeg geld te verzamelen voor het volgende stuk van de reis.

Op dat moment was er een klein vluchtelingenkamp dat snel vol zat. Een groot deel van de mensen moest dus op een plein slapen. Sommigen met een tentje, de meesten zonder. Ik herinner me nog een nacht dat ik wakker werd door een harde bliksem. De regen stortte naar beneden. Op zo’n moment voel je je zo machteloos.. Gelukkig hoorden we de volgende dag dat mensen die om het plein wonen hun deuren hadden opengedaan om de vluchtelingen te laten schuilen.

Ze willen, net als jij en ik, gewoon het beste voor hun familie.

Het plein waar de vluchtelingen sliepen was sterk vervuild. Er waren geen wc’s, geen douches, de prullenbakken werden niet vaak genoeg geleegd.. Het eerste wat we wilden doen is dus opruimen. Meteen kwamen er een aantal vluchtelingen op ons af die graag mee wilden helpen. En zo waren we opeens met twintig mensen aan de slag! Geen enge gasten, maar leuke mensen die een handje wilden helpen. Ook toen we kleding en tenten uitdeelden was iedereen enorm beleefd. Er werd nee gezegd tegen spullen die ze niet nodig hadden en ze hielpen ons met het vinden van gezinnen die het beter konden gebruiken. Twee kleine voorbeelden waarbij ik merkte dat er zoveel goede, eerlijke mensen zijn, die net als jij en ik het beste voor hun familie willen.

Het zijn mensen, geen nummers!

Wat ik dus het meest heb meegenomen uit Athene is dat het goed is om met elkaar in gesprek te blijven gaan. Vaak kom je er dan achter dat de media (en sommige politici) niet het volledige beeld geven van de situatie. Dat het mensen zijn, geen nummers.
In Nederland probeer ik dit vol te blijven houden. Niet alleen met vluchtelingen, maar ook met de dakloze op de hoek, de straatkrantverkoper, of gewoon mijn buren. Dit lukt me niet altijd. Ik vind het makkelijker om in mijn eigen wereld te leven, mijn boodschapje te doen en dan recht naar huis te gaan. Maar, als ik het dan toch doe merk ik dat we op veel vlakken helemaal niet zoveel van elkaar verschillen. We zijn allemaal op zoek naar een goed leven.”