Wat zij doen …

16. Ceciel

Het zestiende verhaal in deze serie, en waarschijnlijk de zestiende keer dat ik roep: dit is zo bijzonder, zo waardevol, zo mooi! Deze keer is het echter met een brok in mijn keel dat ik dit verhaal met de wereld mag delen. Ik voel me vereerd dat Ceciel zo eerlijk en open haar verhaal wil delen; vereerd, vooral omdat ik haar en haar familie persoonlijk ken.

De afgelopen jaren heb ik (helaas vanaf een afstand) meegeleefd met deze bijzondere familie, die ik ken van mijn tijd in het Baken in Eindhoven (de kerk waaraan ik vanaf mijn tienertijd verbonden ben). Ik zie haar ouders nog zo zitten in de kerk; een stoer stel, maar tegelijkertijd enorm lief en vriendelijk. Zo raar dat ik hen de volgende keer in Nederland niet meer op ‘hun’ plek zal zien zitten, maar tegelijkertijd zo bijzonder wat Ceciel nu aan het opbouwen is en hoe positief deze toffe meid in het leven staat.

Niets dan liefde voor haar!

“Kracht in Onmacht
Wat een eer om te mogen schrijven voor de website The Better World. De visie van deze website past helemaal bij mijn ideeën over idealisme. Kleine stappen vormen uiteindelijk grote veranderingen! Met mijn verhaal hoop ik anderen te inspireren om hun situatie te bekijken vanuit hoop. Zodat ze kracht kunnen halen uit datgene wat ze meemaken. Dit is niet altijd de makkelijkste weg en zeker niet vanzelfsprekend. Met vallen en opstaan, kunnen er verrassende mogelijkheden ontstaan! Hier begint mijn verhaal …

Achttien jaar was ik toen mijn moeder ziek werd. Het bleek maagkanker te zijn. Een tijd van verschillende onderzoeken, behandelingen en onzekerheid brak aan. Uiteindelijk is ze anderhalf jaar ziek geweest en hebben we afscheid van haar moeten nemen.

Regelmatig kreeg ik de vraag of ik niet boos was op de wereld, of op God. Maar ik realiseerde me veel te goed dat iedereen ziek kan worden. Nu trof het mijn moeder, maar het had bij wijze ook de buurvrouw kunnen zijn. Dit was gewoon dikke pech.

Binnen drie jaar tijd beide ouders verliezen was van mij te veel gevraagd.

Deze nuchtere houding veranderde toen twee en half jaar later mijn vader ook ziek bleek te zijn. Hij is na een ziekteproces van een half jaar overleden. Binnen drie jaar tijd beide ouders verliezen was van mij te veel gevraagd. Ik heb afscheid moeten nemen van de meest liefdevolle mensen die ik me kan voorstellen. Er kwamen allerlei doemscenario’s in mijn hoofd voor, over dat ik dit niet zou kunnen verwerken. Maar in deze moeilijke tijd heb ik ervoor gekozen om te proberen zo gezond mogelijk om te gaan met de situatie. Hier begon het pad van verwerking.

Eén ding wist ik zeker, ik wilde niet in de slachtofferrol blijven. Als er iets is wat ik heb ontdekt in de afgelopen jaren is het dat vreugde en verdriet naast elkaar kunnen bestaan! Vooruitgang werd mijn doel en daar paste een gezonde verwerking bij. Op een manier die bij mij past. Wat mij geholpen heeft: goede gesprekken met mensen, schrijven, dansen, sporten. Zo heeft ieder zijn eigen uitlaatkleppen. Het is de kunst is om te vinden wat bij jou past.

post-ceciel-inpost

Een paar maanden na het overlijden van mijn vader realiseerde ik me dat contact met medestanders me goed zou kunnen doen. Gewoon om te ervaren dat ik hier niet alleen in sta, maar herkenning kan vinden in de situaties van anderen. Ik ontdekte dat hiervoor weinig mogelijkheden zijn. Vandaar dat ik heb besloten om zelf aan de slag te gaan.

Met trots stel ik je voor aan Stichting ‘Kracht in Onmacht’! Een ontmoetingsplek voor jongeren die met een levensbedreigende ziekte van een familielid binnen het gezin te maken hebben. Jongeren kunnen elkaar zowel offline als online ontmoeten. Niet zwaarmoedig maar gewoon ontspannen, bij een borrel of etentje. Daarnaast hebben de jongeren ook de mogelijkheid om coaching te krijgen binnen hun situatie. Er worden verschillende relevante thema’s besproken zowel op de website als op bijeenkomstavonden.
Er is een netwerk ontstaan van ervaren coaches en ervaringsdeskundigen. Vanuit eigen kennis en ervaring dienen zij als luisterend oor en als adviseurs over hoe om te kunnen gaan met heftige emoties en gebeurtenissen in je leven. In combinatie met de ervaring van de jongeren vormt dit een waardevol geheel.

Ben je nieuwsgierig naar dit initiatief dan verwijs ik je naar de Facebook-pagina genaamd ‘Kracht in Onmacht’.
Momenteel zijn we druk bezig met het maken van een website. Bedankt voor het lezen van dit verhaal! Ik ben benieuwd welke kleine stapjes jij neemt om samen met elkaar grote veranderingen te realiseren!”